فرمود : « رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله - را كه به آسمان سير دادند در شب معراج هفت حجب را قطع فرمود ؛ و در نزد هر حجابى تكبيرى فرمود تا و اصل كرد خداى تعالى او را به منت‌هاى كرامت » . و در حديث ديگر قريب به اين مضمون از جناب موسى بن جعفر - عليهما السلام - نيز نقل شده است « 1 » ، الّا آن‌كه در آن حديث است كه جناب رسول خدا - صلّى اللَّه عليه و آله - پس از رفع هر حجابى تكبيرى گفت . و اين اوفق به اعتبار ذوقى و مشرب عرفانى است ، زيرا كه با هر رفع يد رفض حجابى و رفع ستره‌اى شود ، و به ظهور نورى از انوار كرامت تكبيرى گفته شود . و چون آن نورْ تقييدى است از حجب نورانيت ، لهذا باز با رفع يدين رفع شود و طرد گردد تا تجلى ذاتى مطلق شود و وصول به منتهى الكرامه ، كه غايت آمال اولياست ، حاصل شود . و آن حديث سابق را به اين مىتوان ارجاع كرد . در هر صورت ، ما از ادراك اين معانى محروميم تا چه رسد به شهود يا وصول ! و بدى و بدبختى ما آن است كه منكر همهء مقامات و مدارج نيز شويم و معراج اوليا و نماز پاكان را مثل خود مىدانيم ؛ و كمال آن را شبه كمال عمل خود مىدانيم . غايت آنچه تصور مىكنيم ، و فوق آن را ادراك نمىكنيم ، آن است كه نماز آنها قرائت و ساير آدابش خوب است و خالى از شرك و ريا و سُمعه است . يا آن‌كه عبادت آنها براى خوف از جهنم و شوق بهشت نبوده . و اين يكى از مقامات رسميهء رايجهء آنهاست ؛ و از براى آنها در نماز و اين معراج روحانى مقامات ديگرى است كه در وهم ما نيايد . در تنبّه به يكى از مكايد شيطان است بالجمله ، آنچه در اين مقام - كه قلم بىاختيار رسيد - لازم است تنبه به آن ، آن است كه بدترين خارهاى طريق كمال و وصول به مقامات معنويه ، كه از شاهكارهاى بزرگ شيطان قطّاع الطريق است ، انكار مقامات و مدارج غيبيهء معنويه است ، كه اين انكار و جحود سرمايهء تمام ضلالات و جهالات است و سبب وقوف و خمود است ، و روح شوق

--> ( 1 ) - وسائل الشيعة ، ج 6 ، ص 23 ، « كتاب الصلاة » ، « أبواب تكبيرة الإحرام » ، باب 7 ، حديث 7 .